ازرقی هروی › شمارهٔ ۶۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای چون هستی برده دل من بهوس / چون بنشینم غم فراق تو نه بس
گر چون هستی بدستت آرم زین پس / پنهان کنمت چو نیستی از همه کس