ازرقی هروی › شمارهٔ ۶۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون بی تو زنم بیاد مهر تو نفس / گویم پس ازین دروغ بی معنی بس
بی مایه چو خاشاکم و بی قدر چو خس / گر دوست تر از تو در جهان دارم کس