ازرقی هروی › شمارهٔ ۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جان زخم سر زلف تو گرداند ریش / دل زان دو لب لعل تو می باید عیش
تا تیره نکردی ، ای نگار ، از لب خویش / یاقوت که به بود بها دارد بیش