باباافضل کاشانی › رباعی شمارهٔ ۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر با توام از تو جان دهم آدم را / از نور تو روشنی دهم عالم را
چون بی تو شوم قوت آنم نبود / کز سینه به کام دل برآرم دم را