باباافضل کاشانی › رباعی شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا گوهر جان در صدف تن پیوست / وز آب حیات گوهری صورت بست
گوهر چو تمام شد، صدف را بشکست / بر طرف کله گوشهٔ سلطان بنشست