باباافضل کاشانی › رباعی شمارهٔ ۱۰۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

غم چند خوری ز کار نا آمده پیش / رنج است نصیب مردم دوراندیش
خوش باش و جهان تلخ مکن در بر خویش / کز خوردن غم قضا نگردد کم و بیش