باباافضل کاشانی › رباعی شمارهٔ ۱۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر فضل کنی ندارم از عالم باک / ور قهر کنی، شوم به یک بار هلاک
روزی صد بار گویم ای صانع پاک / مشتی خاکم، چه آید از مشتی خاک