ای خامه! دو تا شو و به خط مگذر / وی نامه! دژم شو و ز هم بردر
ای فکر! دگر به هیچ ره مگرای / وی وهم! دگر به هیچ سو مگذر
ای گوش! دگر حدیث کس مشنو / وی دیده! دگر به روی کس منگر
ای دست! عنان مکرمت درکش / وی پای ! طریق مردمی مسپر
ای توسن عاطفت! سبکتر چم / وی طایر آرزو! فروتر پر
ای روح غنی! بسوز و عاجز شو / وی طبع سخی! بکاه و زحمت بر
ای علم! از آنچه کاشتی بدرو / وی فضل! از آنچه ساختی برخور
ای حس فره! فسرده شو در پی / وی عقل قوی! خموده شو درسر
ای نفس بزرگ! خرد شو در تن / وی قلب فراخ! تنگ شو در بر
ای بخت بلند! پست شو ایدون / وی اختر سعد! نحس شو ایدر
ای نیروی مردمی! ببر خواری / وی قوت راستی! بکش کیفر
ای گرسنه! جان بده به پیش نان / وی تشنه! بمیر پیش آبشخور
ای آرزوی دراز بهروزی! / کوته گشتی، هنوز کوته‌تر
ای غصهٔ زاد و بوم! بیرون شو / بیرون شو و روز خرمی مشمر
کاهندهٔ مردی! ای عجوز ری! / بفزای به رامش و به رامشگر
ای غازه کشیده سرخ بر گونه! / از خون دل هزار نام‌آور
ره ده به مخنثان بی‌معنی / کین‌توز به مردمان دانشور
هر شب به کنار ناکسی بغنو / هر روز به روز سفله‌ای بنگر
ای مرد! حدیث آتشین بس کن / پنهان کن آتشی به خاکستر
صد بار بگفمت کز این مردم / بگریز و فزون مخور غم کشور
زآن پیش که روزگار برگردد / برگرد ز روزگار دون‌پرور
نشنیدی و نوحه بر وطن کردی / با نثری آتشین و نظمی تر
تو خون خوردی و دیگران نعمت / تو غم بردی و دیگران گوهر
وامروز در این پلید بیغوله / پند دل خویشتن به یاد آور