ملک‌الشعرای بهار › رباعی شمارهٔ ۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

افسوس که صاحب نفسی پیدا نیست / فریاد که فریادرسی پیدا نیست
بس لابه نمودیم و کس آواز نداد / پیداست که در خانه کسی پیدا نیست