غم زمانه به سختی گرفته دامانم / ز بی وفایی این بخت سست پیمانم
ببسته بود به من بخت، این چنین میثاق / که من بخوابم و اوخود بود نگهبانم
کنون بخفته مرا بخت و من چو مشتاقان / نشسته بر سر او لای لای می‌خوانم
چو بخت شوم مرا چرخ بیند اندر خواب / به روی غم غم دیگر نهد فراوانم
ایا سپهر طرب کاه غم‌فزای آخر / ازین باده با شکنج غم مرنجانم
کنون به مشت توام من ولیک در مشتت / مقاومت را سرسخت‌تر ز سندانم
به باغ نظم کنون همچو عندلیبم من / صریر کلک بود دلنواز دستانم
بلی چو نقد هنر هست مایهٔ دستم / از آن جهت بود اینسان کساد دکانم
به دور دهر بخوشیده کشت امیدم / به کلک و خامه بود گرچه ابر نیسانم
به روزگار بخشکیده خود لب ذوقم / اگرچه هست کنون طبع، بحر عمانم
اگر به کلک من اندر نه ابر نیسانست / به صفحه پس ز چه رو در و گوهر افشانم
وگر به طبع من اندر نه بحر عمانست / ز بهر چیست سخن همچو در غلطانم