ابوسعید ابوالخیر › تکه ۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خوش آید او را چون من بناخوشی باشم / مرا که خوشی او بود ناخوشی شاید
مرا چو گریان بیند بخندد از شادی / مرا چو کاسته بیند کرشمه بفزاید