ملک‌الشعرای بهار › آسمان پیما| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون به پشت آسمان‌پیما برآمد پای من / آسمانی گشت طبع آسمان‌پیمای من
عاقبت هم خود به‌سوی آسمان پویا شدم / بس که پوباکشت ازآن‌سوفکرت جویای من
عاقبت این دل مرا چون خویشتن شیدا نمود / اینت فرجام هوس‌های دل شیدای من
گردل اندر وای بودم نک تن اندر وا شدم / بر تن دروای من ره زد دل دروای من
من پیمبروار کردم نیت معراج و گشت / جنب‌جنبان زیر پا خنگ برق‌آسای من