گر که صدر اندر اصفهان نبدی / اصفهان نیمهٔ جهان نبدی
گر نبودی زبان گویایش / در دهان ادب زبان نبدی
ور نبودی بیان شیوایش / خرد لنگ را بیان نبدی
گر نبودی بلند منبر او / زی سماوات نردبان نبدی
ور نبودی ستوده مجلس وی / عقل را روز امتحان نبدی
یاد دیدار صدر بد ورنه / مقصد بنده اصفهان نبدی
اصفهان بود شهرکی بی‌مرد / گر چنو مردی اندر آن نبدی
خرد پیر یاوه گشتی اگر / از تلامیذ آن جوان نبدی
گر نبودی لطیف حنجره‌اش / اهل دل را غذای جان نبدی
ور نبودی ستوده منظره‌اش / از جمال و لطف نشان نبدی
لاجرم بوستان نبودی اگر / بلبل و گل به بوستان نبدی
گر نبودی مناعتش، فرضی / از وجود نه آسمان نبدی
ور نبودی شجاعتش، وقعی / به احادیث باستان نبدی
گر درین شارسان نبودی صدر / این بلد غیر خارسان نبدی
طرف زاینده‌رود در نظرم / جز یکی توده خاکدان نبدی
بردمی پی به کنه معنی تو / گر مرا فکر، ناتوان نبدی
به ازین گفتمی مدایح تو / گر مرا عقده بر لسان نبدی
ای عزیزی که گر نبودی تو / پیکر فضل را روان نبدی
فتنه و شرک را زمان بودی / گر تو در آخرالزمان نبدی
ساختندم ز حضرتت محروم / کاش بیداد را زمان نبدی
وه چه خوش بودی این بهار، اگر / از پی‌اش محنت خزان نبدی