پیوند ببندند بتان لیک نپایند / ور زان که بپایند بگویند و نیایند
وانگه چو بیایند نخندند و ز عشاق / خواهندکه‌شان هیچ نبوسند و نگایند
گویند نباتی را، مردم به دهان در / گیرند، ولی نه بمکند ونه بخایند
این یوسفکان گرچه عزیزند ولیکن / ای کاش که هیچ از شکم مام نزایند
ور زان که بزادند شوند آبله‌رویان / تا زشت شوند و دل مردم نربایند
ور زان که ربودند بمیرند که عشاق / بر جای غزل نوحه بر ایشان بسرایند
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
