ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۹۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر سبزه نشست بلبل و قمری / باید می سرخ چون گل حمری
آری ‌می‌ سرخ‌ درخور است ‌از آنک / بر سبزه نشست ‌بلبل و قمری
آن سرخ میئی که گرش بربویی / نشناسیش از بنفشهٔ برّی
آن می که سحابش اندرون بینی / رخشنده‌تر از ستارهٔ شعری