ای کمان‌ابرو به عاشق کن ترحم گاه گاهی / ور نه روزی بر جهد از قلب مسکین تیر آهی
آفتابا از عطوفت، بخش بر جان‌ها فروغی / پادشاها از ترحم، کن به درویشان نگاهی
گر گنه باشد که مردم برندارند از تو دیده / در همه عالم نماند غیر کوران بی گناهی
من کی‌ام تا دل نبازم پیش چشم کینه‌جوبت / کاین سیه با یک اشارت بشکند قلب سپاهی
بینمت چونان که بیند منعمی را بینوایی / رانی‌ام چونان که راند بنده‌ای را پادشاهی
گفتم از بیداد زلفت خویشتن را وارهانم / اشتباهی بود لیکن بس مبارک اشتباهی
گر به چاه افتند کوران، عذرشان باشد ولی من / با دو چشم باز رفتم، تا درافتادم به چاهی
چهره‌ام کاهی از آن شد، کز تب عشق تو هر دم / آنچنان لرزم که لرزد پیش بادی پرکاهی
دل‌برفت‌ازدست‌و ترسم‌درره‌عشق‌توجان هم / ترک من گوید بزودی، چون رفیق نیمه‌راهی
جادویی کردند مردم، تا سیه شد روزگارم / اندرین دعوی ندارم غیر چشمانت کواهی
معجر است آن پیش رویت، یا سیه‌دود دل من / یا به پیش ماه تابان پارهٔ ابر سیاهی
چون «بهار» از عشق خوبان سال‌ها بودم گریزان / عاقبت پیوست عشقم رشتهٔ الفت به ماهی