ملک‌الشعرای بهار › کریم و لئیم| ” میراث‌دار ادب پارسی “

باشدکه پای سفله به گنجی فرو رود / زان گنج‌، قیمتی نفزاید لئیم را
بی‌قیمت ‌است گرچه ‌به ‌زر برکشی لئیم / ارزنده است اگر بفروشی کریم را
هرگز بهای خر نفزاید به نزد عقل / گر برنهی به خر طبق زرّ و سیم را