گو، ز من باد سحرگه به صفاهانی زشت / که کیی تو که به رخ بسته‌ای از حیله نقاب
غیرت از جنس تو برخیزد اگر برخیزد / سنبل از شوره، می از سرکه و ماهی ز سراب
تیر در چشم تو چونان که به چشم تو مژه / تیز بر ریش تو چونان که به ریش تو گلاب
پنجه‌ات باد قلم تا که به دست تو قلم / در پیت باد بلا تا که به پیش تو کتاب
کشور از جنس کثیف تو چو جنس تو کثیف / وطن از فکر خراب تو چو فکر تو خراب
خبث، پنهان به ضمیر تو چو آتش به حجر / فحش، پیدا ز کلام تو چو باران ز سحاب
تو و ناهید پدر سوخته چون عود و سلیم / نر و ماده بهم افتاده چو در کوی کلاب
نامهٔ تو ببرت چون ببر مرده کفن / خامهٔ او به کفش چون به کف قحبه خضاب
تو هجا گویی و ناهید ز تو نقل کند / نیک بنگر به چه ماند عمل آن دو جناب
چون یکی خر که بره پشگلکی اندازد / پس جعل نقل کند پشگل او را به شتاب
تو چو بوجهلی وناهید چو حمال حطب / ای سر و گردنتان درخور شمشیر و طناب
ای سیه نامهٔ ناهید و طرفدار ... / آلت آلت بدخواه وطن در هر باب
ورق سرخ و سیاه تو بود کهنهٔ حیض / یا رخ فاحشه ی پیرکه مالد سرخاب
شغل کناسی و قصابی با هم نسزد / ای اجانب راکناس و وطن را قصاب
زر ز «هاوارد» بگیری و دهی فحش به‌خلق / زبر آوار بمانی تو و یا لیت تراب
ز انگلستان مستان پول و ضیا را مستای / گول «نرمان» مخور و سوی خیانت مشتاب
زان که او خاک وطن را به اجانب دادست / بگرفته زر و امروز بترسد ز حساب
بهر مشروطه یکی ... تراشیده ز سنگ / مالشش داده و شق کرده به دست اصحاب
باش تا روز به شب نامده آن... / تا حجامتگه تو بر درد از یک شپشاب
قدر مشروطه ندانستی و غافل که خدای / کافر نعمت را وعده نمودست عذاب
برشکن شاخهٔ آزادی و چون گاو بخور / برفکن ریشهٔ مشروطه و چون خرس به خواب
می‌شود زور ز شومی ضیا روز تو شب / می‌شود زود ز بیداد رضا قلب تو آب