ملک‌الشعرای بهار › در وصف دانا و جاهل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گرت اندر صفت جن و ملک هیچ شک است / بین به نادان و خردمند که جن و ملک است
مردم نادان بر خاک بماند چون دیو / وآن که آموخت خرد همچو ملک بر فلک است
از پی مردم عالم همه جا عائله‌هاست / مردم جاهل در عائلهٔ خویش تک است
باغ دانایی باغی است که فردوس آنجاست / چاه نادانی چاهی است که قعرش درک است
ملک‌ها را همه از پی درک و مدعی است / ملک دانایی بی‌مدعی و بی‌درک است
درد بی‌علمی دردی است که درمانش نیست / شاخ‌نادانی شاخی‌است که‌ بارش‌خسک است