ملک‌الشعرای بهار › قول و غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ادیب‌الممالک ز طبع شکرزا / سوی بنده قند و عسل می‌فرستد

طمع‌دار روحم من از صحبت او / وی از شعر نعم‌البدل می‌فرستد

به قوس از برایم غزل می‌سراید / به جد از برایم حمل می‌فرستد

به شیرینی کام تریاک‌خواران / شکرها زقول وغزل می‌فرستد

غذا می‌فرستد دوا می‌فرستد / عسل می‌فرستد مثل می‌فرستد

ز افزون هدایا ز موجز قصاید / فزون وفره قل ودل می‌فرستد

دلم شد علیل از گزند حوادث / ز تریاق دفع علل می‌فرستد

به تسکین این قلب آشفته من / ز حکمت‌سطور و جمل می‌فرستد

تو گویی خدا آیت صلح کل را / سوی‌جنگ‌بین الملل می‌فرستد

ببال ای فرهمند دانا که گردون / نویدت به‌جاه و محل می‌فرستد

به جاه تو قدر و علو می‌فزاید / به جاه عدویت خلل می‌فرستد

فروپوش عیبش به ذیل عطوفت / بهار ار سخن مبتذل می‌فرستد

همین‌است‌حسنش که‌درحضرت‌تو / نه مسروق ونی منتحل می‌فرستد