ملک‌الشعرای بهار › دل خودکامه| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کاش بودم زان کسان کاندر جهان / سازگار آیند با هر خار و خس
یا از آن مردم که گرد آیند زود / نزد هرشیرینیئی همچون مگس
آن کسم منکر سر خودکامگی / سر فرو نارم به نزد هیچ کس
باهمه خوبی بس آیم من ولیک / نیستم با این دل خودکامه بس
آن عقابم من که باشد جای من / یا به دست خسروان یا در قفس
کل ما فی الدهر عندی قذره / غیر رکض الرمح فی ظل الفرس