ملک‌الشعرای بهار › در وقعهٔ مهاجرت آزادی‌خوآهان به قم و شکستن دست بهار| ” میراث‌دار ادب پارسی “

فعل در راستی گواهم بس / راست گفتم همین گناهم بس
گفتم از راستی بزرگ شوم / در جهان این یک اشتباهم بس
ترک سرکرده‌ام به راه وطن / دست در آستین گواهم بس