ملک‌الشعرای بهار › سیاست| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون پیشه‌ای شدست سیاست به‌ملک ری / شایدکه هیچ نارم ازین پیشه بر زبان
از خوان و از خورش بکشم دست ناشتا / چون اوفتد یکی مگس اندر میان خوان
از تشنگی بمیرد اگر شیر بنگرد / بر چشمه‌ای که سگ زده است اندرو دهان