ظهیر فاریابی| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هنوز شعری با این فیلتر ثبت نشده است.
هنوز شعری با این فیلتر ثبت نشده است.
نام کامل: ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (مشهور به ظهیر فاریابی)
تخلص: ظهیر
زادروز: حدود سال‌های ۵۱۲ تا ۵۱۶ هجری قمری
زادگاه: فاریاب (از توابع بلخ، خراسان بزرگ)
آرامگاه: مقبرةالشعرا، تبریز (در جوار آرامگاه خاقانی و انوری)
قرن و دوره تاریخی: قرن ششم هجری (هم‌زمان با اواخر دوره سلجوقیان و اوایل حکومت اتابکان آذربایجان و خوارزمشاهیان)
ظهیرالدین طاهر در حدود سال‌های ۵۱۲ تا ۵۱۶ هجری قمری در منطقه فاریاب از توابع بلخ دیده به جهان گشود . او در خانواده‌ای اهل فضل، دانش و ادب پرورش یافت و از همان دوران کودکی و نوجوانی، استعداد شگرفی در فراگیری ادبیات فارسی و عربی و فنون شعر از خود نشان داد. فضای فرهنگی خراسان بزرگ در آن دوران باعث شد تا او با میراث شاعران بزرگ سبک خراسانی آشنا شود و در جوانی به چنان مرتبه‌ای از قریحه شاعری برسد که در محافل ادبی بلخ و نیشابور به عنوان شاعری توانا شناخته گردد.
دوران جوانی و سیاحت در دربارها
ظهیر فاریابی برای کسب کمال، شهرت و بهره‌مندی از حمایت حاکمان، زادگاه خود را ترک کرد و به سفرهای طولانی دست زد . او به شهرهایی چون نیشابور و اصفهان سفر کرد و سرانجام به آذربایجان و تبریز رفت . در این سفرها، او با بزرگانی چون انوری، خاقانی شروانی و رشیدالدین وطواط مکاتبه و مشاعره داشت . ظهیر به دلیل مهارت بی‌نظیرش، مورد توجه حاکمان وقت، از جمله اتابکان آذربایجان قرار گرفت و به عنوان شاعر درباری و مداح آن‌ها مشغول به سرودن قصاید پرطنین شد .
ظهیر فاریابی در سرودن قصیده و غزل چنان مهارتی داشت که زبان فارسی در دستان او به ابزاری شیوا، روان و سرشار از مضامین تازه تبدیل می‌شد . او را یکی از حلقه‌های اتصال و شاعران مؤثر در گذار از سبک خراسانی به سبک عراقی می‌دانند .
برخلاف بسیاری از شاعران هم‌عصرش که تنها به قصیده‌سرایی می‌پرداختند، ظهیر به غزل نیز توجه ویژه‌ای داشت و به استقلال و شخصیت‌بخشی به این قالب شعری کمک شایانی کرد . اشعار عاشقانه او سرشار از لطافت، تخیلات بدیع و توصیف‌های شاعرانه از عشق و زیبایی است . او در به‌کارگیری مضامینی مانند توصیف دوران نوخطی معشوق نیز مهارتی بی‌نظیر داشت و آن را با زبانی ظریف و هنرمندانه بیان می‌کرد . زبان او اگرچه ریشه در استواری سبک خراسانی دارد، اما نرمی، روانی و ظرافت‌های معنایی سبک عراقی نیز در آن به وضوح دیده می‌شود.
پیری، درگذشت و میراث
ظهیر فاریابی سال‌های پایانی عمر خود را در شهر تبریز گذراند. او سرانجام در حدود سال ۵۹۸ هجری قمری در سنین کهولت دیده از جهان فروبست . پیکر او بنا به رسم آن دوران، در «مقبرةالشعرا»ی تبریز و در جوار بزرگانی چون خاقانی شروانی و انوری ابیوردی به خاک سپرده شد .
«سخن» آن‌گاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینه‌ای از واژگانی که قرن‌هاست در دیوان‌ها و مثنوی‌ها و غزل‌ها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانه‌ی دیجیتال، بلکه شبستانی‌ست برای آن‌که در هیاهوی این روزگار، گوشه‌ای بیابیم و دمی با مولانا هم‌نوا شویم، با حافظ هم‌راز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکه‌ای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از این‌رو، با عشقی بی‌پایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمده‌ایم تا این میراثِ گران‌بها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای هم‌نشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راه‌اندازی گردیده است.
ایمیل: Jafarinia98[at]gmail[dot]com
BarnameNevys.ir
KalamehCo.ir
NasimKowsar.ir