نام کامل: شاطر عباس (ابوالحسن) فرزند محمدعلی متخلص به صبوحی (شاطر عباس صبوحی قمی)
تخلص: صبوحی
زادروز: حدود سال ۱۲۵۷ هجری قمری (۱۲۲۰ هجری شمسی)
زادگاه: قم
آرامگاه: قم (قبرستان شیخان)
قرن و دوره تاریخی: قرن سیزدهم هجری (همزمان با دوره قاجار و عصر ناصری)
شاطر عباس در حدود سال ۱۲۵۷ هجری قمری (۱۲۲۰ هجری شمسی) در شهر مقدس قم دیده به جهان گشود . او در خانوادهای ساده و از طبقه مردم عادی پرورش یافت و برخلاف بسیاری از شاعران همعصر خود، از تحصیلات رسمی و علوم رایج درباری بیبهره بود . با این حال، ذوق سرشار و ذهن خلاق او باعث شد تا از همان دوران جوانی، استعداد شگرفی در سرودن شعر از خود نشان دهد و تخلص «صبوحی» را برای خود برگزیند.
دوران جوانی و اشتغال به حرفه نانوایی
عباس در دوران جوانی برای امرار معاش به شغل نانوایی (شاطری) اشتغال ورزید و به همین دلیل در میان مردم به «شاطر عباس» معروف شد . روایتها حاکی از آن است که او حتی هنگام نان پختن، دفتر و قلمی در کنار خود داشت و ابیات شعر را بر روی تکههای کاغذ یا حتی دیوارهای تنور یادداشت میکرد . این اشتغال به کار یدی و زندگی در میان تودههای مردم، باعث شد تا زبان شعری او کاملاً با فضای زندگی روزمره، دغدغههای مردم و احساسات خالص انسانی گره بخورد و از تکلفها و پیچیدگیهای رایج شعر درباری فاصله بگیرد.
شاطر عباس صبوحی در سرودن غزل و قطعه چنان مهارتی داشت که زبان فارسی در دستان او به ابزاری ساده، روان و سرشار از جوشش و حرارت تبدیل میشد . او را شاعری میدانند که با وجود نداشتن سواد رسمی، اشعاری سرشار از احساس، عشق و گاه طنز ظریف سروده است . زبان او بیپیرایه، صمیمی و نزدیک به زبان محاوره و مردم کوچه و بازار است، اما در عین حال از ظرافتهای شعری و قافیهپردازیهای دقیق برخوردار است.
اشعار او اغلب بازتابدهنده دردها، شادیها و آرزوهای مردم عادی است و با زبانی گزنده یا عاشقانه به بیان حالات درونی میپردازد. همین ویژگیها باعث شد تا اشعار او در میان عامه مردم و حتی در قهوهخانهها و محافل مردمی به سرعت شهرت یابد و سینه به سینه نقل شود.
پیری، درگذشت و میراث
شاطر عباس صبوحی عمری پرفراز و نشیب را در کار و تلاش و سرودن شعر پشت سر گذاشت. او سرانجام در سال ۱۳۱۵ هجری قمری (۱۲۷۶ هجری شمسی) در سن حدود ۵۶ سالگی در تهران دیده از جهان فروبست . پیکر او بنا به وصیت یا تصمیم بازماندگان، به زادگاهش قم منتقل و در قبرستان شیخان به خاک سپرده شد .
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
ایمیل: Jafarinia98[at]gmail[dot]com
BarnameNevys.ir
KalamehCo.ir
NasimKowsar.ir