آخر بسوی سعادت آید را هم / بیرون جهد از محاق روزی ما هم
در کوی امید منزلی دارم خوش / در قصه عشق مشکلی دارم خوش
تفصیل دلم چه پرسی ای جان جهان / در جمله همی دان که دلی دارم خوش
پنداشتمت که تو مرا یک تنه / کی دانستم که آشنای همه
گرمی ندهی بصدر حشمت بارم / باری چو سگان برون در میدارم
لیس من مات فاستراح بمیت / انما المیت میّت الاحیاء
نور دلی ار چه جفت نارم داری / تاج سری ار چه خاکسارم داری
چون دیده عزیزی ار چه خوارم داری / شادم بتو گرچه سوگوارم داری
گر کشته دست را دیت دینار است / مر کشته عشق را دیت دیدار است