رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

قدیر عالم حیّ مرید / سمیع مبصر لبس الجلالا‌
تقدّس ان یکون له نظیر / تعالی ان یظنّ و ان یقالا
ای ذات کمالی که ز تو کاسته نیست / جز از کف تو فیض کرم خاسته نیست ‌
اندر دل من بدین عیانی که تویی / وز دیده من بدین نهانی که تویی‌‌
وصّاف ترا وصف نداند کردن / تو خود بصفات خود چنانی که تویی!
دو صد عالم که روحانی است آن از فرّ فضل او / دو صد گیتی که نورانیست از نور جمال او
خالی نه از من و نه بینم رویت / جانی تو که با منی و دیدار نه!