از بس که درین دیده خیالت دارم / در هر چه نگه کنم تویی پندارم
گفتی مستم، بجان من گر هستی / مست آن باشد که او نداند مستی!
بهرچ از راه باز افتی چه کفر آن حرف و چه ایمان / بهرچ از دوست و امانی چه زشت آن نقش و چه زیبا
با دو قبله در ره توحید نتوان رفت راست / یا رضاء دوست باید یا هوای خویشتن
هجرت الخلق طرّا فی هواکا / و ایتمت الولید لکی اراکا
انّ آثارنا تدلّ علینا / فانظروا بعدنا الی الآثار
انّ الدّیار فان صمّت فانّ لها / عهدا باحبابنا اذ عندها نزلوا
خون صدیقان بیالودند و زان ره ساختند / جز بجان رفتن درین ره یک قدم را باز نیست
زر من هویت و ان شطّت بک الدّار / و حال من دونه حجب و استار
لا یمنعنّک بعد من زیارته / انّ المحبّ لمن یهواه زوّار
نتوان گفتن حدیث خوبان آسان / آسان آسان حدیث ایشان نتوان