رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من که باشم که بتن رخت وفاء تو کشم / دیده حمّال کنم بار جفاء تو کشم
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم / شاخ عزّ رویدم از دل که بلاء تو کشم‌
و حقک لا نظرت الی سواکا / بعین مودة حتّی اراکا
بر بندم چشم خویش و نگشایم نیز / تا روز زیارت تو ای یار عزیز