از پی مردانگی پاینده ذات آمد چنار / و ز پی تر دامنی اندک حیاة آمد سمن
جان فشان و راه کوب و راد زی و مرد باش / تا شوی باقی چو دامن بر فشانی زین دمن
کم تقتلونا و کم نحبّکم / یا عجبا کم نحبّ من قتلا
نور چشمم خاک قدمهای تو باد / آرام دلم زلف بخمهای تو باد
در عشق تو داد من ستمهای تو باد / جانی دارم فدای غمهای تو باد
پر آب دو دیده و پر آتش جگرم / پر باد دو دستم و پر از خاک سرم
کی باشد کین قفص به پردازم / در باغ الهی آشیان سازم
وصل آمد و از بیم جدایی رستیم / با دلبر خود بکام دل بنشستیم