رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نه هر طللی نشانه تیر بود، / نه هر بازی سزای نخجیر بود.
سیاره عشق را منازل مائیم / ز اشکال جهان نقطه مشکل مائیم
چون قصه عاشقان بیدل خوانند / سر قصه عاشقان بیدل مائیم
مال و زر و چیز رایگان باید باخت / چون کار بجان رسید جان باید باخت‌
کی خندد اندر وی من بخت من از میدان تو! / کی خیمه از صحراء جانم بر کند هجران تو!
اول تو حدیث عشق کردی آغاز / اندر خور خویش کار ما را می‌ساز
ما کی گنجیم در سرا پرده راز / لافیست بد سنت ما و منشور نیاز