رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عالمی در بادیه مهر تو سرگردان شدند / تا که یابد بر در کعبه قبولت بردبار
«دل باغ تو شد پاک ببر زان که درین دل / یا زحمت ما گنجد و یا نقش خیالت
جان نیز بنزد تو فرستیم بدین شکر / صد جان نکند آنچه کند بوی وصالت»
ناگاه بدان لاله رخان دادم دل / او بود سزای دل از آن دادم دل