رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

پیش تو رهی چنان تباه افتادست / کز وی همه طاعتی گناه افتادست‌
این قصه کز آن روی چو ماه افتادست / این رنگ گلیم ما سیاه افتادست.
باش تا از صدمه صور سرافیلی شود / صورت خوبت نهان و سیرت زشت آشکار.