ماه را آن جاه نبود کو ترا گوید که چون؟ / زهره را آن زهره نبود کو ترا گوید چرا؟
نی خدا از چاه جاه حاسدان از روی فضل / بر کشید و بر نشاندت بر بساط کبریا؟
گر کافرم ای دوست مسلمانم کن! / مهجور توام بخوان و درمانم کن!
گر در خور آن نیم که رویت بینم / باری بسر کوی تو قربانم کن!
گر آب دهی نهال خود کاشته / ور پست کنی بنا خود افراشته
من بنده همانم که تو پنداشته / از دست میفکنم چو برداشته
گر جرم همه خلق کنم پاک بحل / در مملکتم چه کم شود مشتی گل
یکسر همه محواند بدریاء تفکر / بر خوانده بخود بر همه «لا خان و لا مان»
جانان ندهم ز دست تا جان ندهم / من جان بدهم ز دست و جانان ندهم!
اکنون باری بنقد دردی دارم / کان درد بصد هزار درمان ندهم!
ازین زندان اگر خواهی که چون یوسف برون آیی / بدرد دوری یوسف صبوری چون زلیخا کن