رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گاهی بتو نگرم گویم از من بزرگوارتر کیست؟! / چون از صفت خویشتن اندر گذرم
گاهی که بطینت خود افتد نظرم / گویم که من از هر چه بعالم بترم
مار نفست بر سر گنج دلت ساکن شدست / سنگ جهد از عهد دل بر تارک آن مار زن‌
ور کسی بیمار جانست از نهیب هزل چرخ / شربتی از جام جدّ بر جان آن بیمار زن‌