رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اتانی هواها قبل ان اعرف الهوی / فصادف قلبا فارغا فتمکنا
بوی تو باد سحر گه بمن آرد صنما / بنده باد سحر گه ز پی بوی توام‌
و انّی لاستهدی الرّیاح نسیمکم / اذا اقبلت من نحو کم بهبوب
و اسألها حمل السّلام الیکم / فان هی یوما بلّغت فاجیبی
گفتم صنما مگر که جانان منی / اکنون که همی نگه کنم جان منی‌
مرتد گردم گر تو زمن برگردی / ای جان جهان تو کفر و ایمان منی‌