رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اذا کنت قوت النّفس ثمّ هجرتها / فکم تلبث النّفس الّتی انت قوتها
ستبقی بقاء الضّبّ فی الماء او کما / یعیش ببیداء المفازة حوتها
تا کی از دار الغروری سوختن دار السّرور / تا کی از دار الفراری ساختن دار القرار
اگر چه قهرست از درگاه او، ما را با این قهر خوشست: / از دستت از آتش بود، ما را ز گل مفرش بود