رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شراب المحبّة خیر الشّراب / و کلّ شراب سواه سراب.
یودّ بان یمسی سقیما لعلها / و قال بعضهم:
اذا سمعت منه سلیمی یراسله‌ / و ان کان یمنعک الوشاة زیارتی
خرسند شدم بدانکه گویی یک بار / ای خسته روزگار دوشت چون بود
هر کونه باو باقی است بحقیقت فانی است / هر که نه باو زنده او مرده جاودانی است‌
غم کی خورد آنکه شادمانیش تویی / یا کی مرد او که زندگانیش تویی‌
در نسیه آن جهان کجا دل بندد / آن کس که بنقد این جهانیش تویی‌
امامی سیوف و خلفی سهام / و فوقی شرار و تحتی بحار
فلا لی الیک بوجه قرار / و لالی منک بحال فرار