رشیدالدین میبدی › النوبة الاولى| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بِلِسانٍ عَرَبِیٍّ مُبِینٍ (۱۹۵) بزبان تازی پیدا. / وَ إِنَّهُ لَفِی زُبُرِ الْأَوَّلِینَ (۱۹۶) و این در کتابهای پیشینیان است.
فَیَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ (۲۰۳) و گویند ما را هیچ درنگ دهند؟ / أَ فَبِعَذابِنا یَسْتَعْجِلُونَ (۲۰۴) بعذاب ما می‌شتابند؟
الَّذِی یَراکَ حِینَ تَقُومُ‌ / (۲۱۸) او که می‌بیند ترا که بر نماز خیزی.