رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از تعجّب هر زمان گوید بنفشه کای عجب / بو سعید از آن قدم برگشت و این بیت همی گفت:
هر که زلف یار دارد چنک چون در ما زند؟ / و فاؤک لازم مکنون قلبی
در شهر دلم بدان گراید صنما / کو قصّه عشق تو سراید صنما