رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

و اللَّه ما طلعت شمس و لا غربت / الّا و ذکرک مقرون بانفاسی‌
و لا جلست الی قوم احدّثهم / الّا و انت حدیثی بین جلّاسی‌
اگر در قصر مشتاقان ترا یک روز بارستی / ترا با اندهان عشق این جادو چه کارستی
و گر رنگی ز گلزار حدیث او بدیدی تو / بچشم تو همه گلها که در باغست خارستی
و اسکر القوم دور کأس / و کان سکری من المدیر
از برای آنکه گل شاگرد رنگ روی اوست / گر هزارت بوسه باشد بر سر یک خار زن‌