و ما عهدی بحب تراب ارض / و لکن ما یحلّ به الحبیب
قال الشاعر: / زهری که بیاد تو خورم نوش آید
و لو بید الحبیب سقیت سما / لکان السم من یده یطیب
آن دل که تو سوختی ترا شکر کند / و ان خون که تو ریختی بتو فخر کند
و ان دما اجریته لک شاکر / و ان فؤادا رعته لک جامد
یار هم آخر بشرط عشق درآید / رنج من از عاشقیش هم بسر آید
قد تحیرت فیک خذ بیدی / یا دلیلا لمن تحیر فیکا
کی خندد اندر روی من بخت من از میدان تو / کی خیمه از صحراء جانم برکند هجران تو
تا کی روم بر بوی تو در کوی جست و جوی تو / با مهر و گفت و گوی تو از هر سویی جویان تو