رشیدالدین میبدی › النوبة الاولى| ” میراث‌دار ادب پارسی “

وَ کِتابٍ مَسْطُورٍ (۲) و بنامه نوشته. / فِی رَقٍّ مَنْشُورٍ (۳) در ورقی گشاده.
وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ (۵) و باین کاز برداشته آسمان افراشته. / إِنَّ عَذابَ رَبِّکَ لَواقِعٌ (۷) که عذاب خداوند تو بودنی است.
وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ (۶) و بآن دریا از آب پر کرده. / ما لَهُ مِنْ دافِعٍ (۸) آن را باز دارنده نیست.
کُلُوا وَ اشْرَبُوا: می‌خورید و می‌آشامید. / هَنِیئاً گوارنده و نوش، بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (۱۹) بآنچه میکردید.