جمالک فائق البدر المنیر / و ریحک دونه نشر العبیر
و حبّک خامر الاحشاء حتّی / جری مجری السّرائر فی الضّمیر
فراق او ز زمانی هزار روز آرد / افروختگان وصال همی‌گویند:
بلای او ز شبی صد هزار سال کند / سرای پرده وصلت کشید روز نواخت
گر نه سببش تو بودی ای درّ خوشاب / آدم نزدی دمی درین کوی خراب.
نیکو سخنی که آن عزیزی در نظم آورده و گفته: / نی تو درّی بودی اندر بحر جسمانی یتیم؟
دیو را دیوی فروریزد همی در عهد تو / آدمی را خاصه با عشق تو کی ماند جفا؟