رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هل الدّنیا و ما فیها جمیعا / سوی ظلّ یزول مع النّهار؟
ما همچو مسافریم در زیر درخت / چون سایه برفت زود بر دارد رخت.
من می‌نروم که می‌برندم ناکام / با چشم پر آب یار نادیده تمام‌
و من عجب الایّام انّک قاعد / علی الارض فی الدّنیا و انت تسیر
فسیرک یا هذا کسیر سفینة / بقوم قعود و القلوب تطیر.