رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بایّ نواحی الارض ابغی وصالکم / و انتم ملوک ما لنحوکم قصد
بسیار خلایقند جویان رهت / کشته شده عالمی بهول سپهت‌
تا بر مه چهارده نهادی کلهت / بینم کله ملوک در خاک رهت
قومی که ز هر چه دون ما پاک زدند / آتش ز غمان دل در افلاک زدند
از هر چه برون ماست چون دور شدند / بر عرش رسیده خیمه بر خاک زدند.
مرد یگانه را سر عشق میانه نیست / عشق میانه در خور مرد یگانه نیست‌
یا عشق، یا ملامت، یا راه عافیت / جز جان مرد تیر بلا را نشانه نیست