رشیدالدین میبدی › النوبة الثالثة| ” میراث‌دار ادب پارسی “

قوله تعالی، بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ: / تا فقر و غنا هر دو ترا ردّ نشود
محوت اسمی و رسم جسمی / و غبت عنّی و دمت انتا
و فی فنایی فنی فنایی / و فی ورائی وجدت انتا
تا خاک تو از باک تو مفرد نشود / در نفی تو اثبات تو مرتد نشود
تا با تو تویی، ترا بدین حرف چه کار؟ / کین عین حیاتست وز عالم بیزار!.
هر که او را دلی و جانی بود / شد بمیدان عاشقی کویش‌
کشته گشتند عاشقان و هنوز / نشنیدست هیچکس بویش
رحلت عاشقان ز هر سویی / نیست از قصد دل مگر سویش.
اشاعوا لنا فی الحیّ اشنع قصّة / و کانوا لنا سلما فصاروا لنا حربا