تدبیر کند بنده و تقدیر نداند / تدبیر بتقدیر خداوند نماند
شمشیر بکف عمّر در قصد رسول آید / در دام خدا افتد وز بخت نظر یابد
دادیم بدست تو عنان دل خویش / تا هرچ تو گویی پخت من گویم سوخت
صد سال بقای آن بت مه وش باد / تیر غم او رادل من ترکش باد
بر خاک درش بمرد خوش خوش دل من / یا رب که دعا کرد که خاکش خوش باد
کَفی بجسْمِیْ نُحُوْلاً اَنَّنِی رَجُلٌ / لَوْلَا مُخَاطَبَتَی اِیّاکَ لَمْ تَرَنِی
با دل گفتم که ای دل از نادانی / محروم ز خدمت کیی میدانی
دل گفت مرا تخته غلط میخوانی / من لازم خدمتم تو سرگردانی
خَیَالُکَ فِیْ عَیْنِیْ وَاِسْمُک فِیْ فَمِیْ / وَذکْرُک فِیْ قَلْبی الی اَیْنَ اَکْتُبُ