مولوی › رباعی شمارهٔ ۱۰۰۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گفتی چونی بیا که چون روزم خوش / چون روز همی درم می‌دوزم خوش
تا روی چو آتشت بدیدم چو سپند / می‌سوزم و می‌سوزم و مسوزم خوش