مولوی › رباعی شمارهٔ ۱۰۰۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گه باده لقب نهادم و گه جامش / گاهی زر پخته گاه سیم خامش
گه دانه و گاه صید و گاهی دامش / این جمله چراست تا نگویم نامش